Op 1 mei openen in Shanghai (allicht met het nodige vuurwerk) de deuren van de Expo 2010, dat betekent dat de deelnemende landen nog maar een maand- en half hebben om hun paviljoen klaar te krijgen. Zoals gewoonlijk is het allemaal last-minute werk, maar deze beelden van de paviljoen under construction geven toch al een indrukwekkend beeld van wat er te wachten staat. Ik ben trouwens een gigantische fan van het UK-paviljoen (zie foto boven), dat er zowel op foto als in werkelijkheid unreal uitziet: de facade wordt gevormd door 60 000 transparante buizen die (bijna magnetisch) naar één punt lijken te bewegen, en dan nog is reflecteren in het zonlicht. I like.
Natuurlijk niets te bespeuren van het Belgische paviljoen van Conix Architects, waarvan het ontwerp en de bouw al met een jaar vertraging begonnen “door de politieke crisis van 2007-2008″ en dat sindsdien al het onderwerp was van de nodige heisa rond dikbetaalde postjes en ongecontroleerde budgetten (verbaast het iemand dat het budget van 14 000 000€ in handen is van één iemand, en door geen enkel orgaan gecontroleerd wordt?).

Al onze gadgets en elektronische speeltjes worden al maar kleiner en compacter. Op zich positief met de uitzondering dat een overzichtelijke en intuïtief gebruik al maar minder evident wordt. Een van de oplossingen voor deze al maar meer voorkomende paradox is bedacht en onderzocht door Chris Harrison. De Skinput technologie zorgt ervoor dat verschillende lichaamsdelen (armen, handen,…) worden gebruikt als interface voor het gebruik van onze geliefde technologische snufjes. De technologie detecteer via akoestische signalen op de huid waar en wanneer je met je vinger op je lichaam tikt, en dit wordt dan geregistreerd als een input van het desbetreffende apparaat. dmv een projector of een andere technologie kunnen we dan de symbolen, iconen op de huid plaatsen/projecteren zodat je weet waar je exact moet drukken. Uitwerken en lanceren die handel…
Vrijdag verjaarde één van onze vriendinnetjes en bovenop een streepje bowling en stevige danspartij hielden we die middag op het Asfaltkonijn HQ een pancake party. Tonnen maple sirup, de huisgemaakte chocomelk van George en kinnekessuiker zijn nu eenmaal een succesrecept. Halverwege ons (vr)eetfestijn ging de deurbel, niet verwonderlijk gezien de afwezigheid van Lapin, maar toen ik wildenthousiast de deur ging opendoen stond er een man voor mijn neus die mij geheel onbekend was. (more…)
Rickrolling is zooo 2009 .. De nieuwste internethype is de Trololo-song. Om de volledige experience te krijgen, surft u best naar www.trololololololololololo.com.
Hilariteit is troef, maar speciaal voor de meerwaardezoekers onder u, deden we enige achtergrondresearch.
De man in kwestie heet blijkbaar Edward Anatolevich Hill, en is een in Rusland gevierd zanger uit de Sovjet-era. In het filmpje lipsynct hij zijn eigen song “I Am So Happy to Finally Be Back Home” voor een TV-show. De lyrics zijn eerder summier, en blijven beperkt tot “trololo lololololol” - blijkbaar de gewoonte binnen het “Vocaliz” (zingen zonder woorden) genre.
Voila, dat weet u dan ook weer. Verwacht u er al maar aan dat pakweg een Thomas De Soete deze schijf binnenkort te pas en te onpas door de ether zal jagen ..
Of hij “the coolest guy in the world” is (zoals hij zelf beweert), valt te betwisten, maar dit clowntje beschikt over een serieus pak skills, en combineert jojo tricks met strakke ‘le parkour’ moves en het betere footskating-werk. Let vooral op de wallride-salto mét stoel op het einde. Respect.
Als ik ooit een kind op de wereld zet, kan de kleine man of vrouw echt niet zonder iets als deze schommelvespa. Het gaat hier, ondanks wat sommigen denken, duidelijk niet om een “gerecycleerde” Vespa, maar het idee op zich is wel leuk.
Een eigen volwassen versie van de schommelvespa zou trouwens wel nothing less than legendary zijn. Twijfel er wel sterk aan of mijn DIY-skills goed genoeg zijn om zoiets klaar te krijgen. Misschien maar eens beginnen met een gewone Vespa mét wielen voor ik mij waag aan zonder.
Het is zover! Na 10 weken en 20 episodes van “Where is Gary?” heeft internet-Sherlock Jean-Baptiste Dumont zijn target te pakken gekregen. Wat leek op een nieuwe scampoging op Schiphol, draaide uit op een finaal interview, waarin Gary zijn versie van het verhaal geeft. Enjoy!
Gisteren passeerde het Gentse combo langs Brussel om voor een uitverkocht AB hun laatste plaat nogmaals te promoten. De avond begon al met een revelatie: het eigenzinnige geluid van supporting act Joy wist de zaal te vullen met een hypnotiserende, beklijvend sfeer. Het Zweeds-Belgische trio werd gedragen door barokke, soms agressieve spel van de celliste, bombastisch slagwerk, subtiel maar zwaar aangezet gitaarwerk en zweverige samenzang. Zeker het checken waard.
Absynthe Minded zelf bracht een aangename afwisseling tussen stevige elektrische rock uit vooral hun vroegere platen, en de meer introverte, zweverige zigeunermuziek. Zodra de vijf bandleden aan hun set begonnen, straalden ze een intens spelplezier uit en zelfs de bedeesde frontman Bert Ostyn blaakte ditmaal van zelfvertrouwen. (more…)
Op de modeweek in Madrid kaapte ontwerpster Isabel Mastache de prijs - als die zou bestaan - voor controversieelste ontwerp weg met de zogenaamde penisbroek. Grappig? Ja. Praktisch? Hmmm… Ik vind het nu al moeilijk genoeg om de juiste maat te vinden.
Bunny suit at 00:32 en penisbroek at 00:58









Reacties(0)

vorige pagina