De laatste keer dat ik haar zag, was ze bedroefd. Ze had gehoord dat ik met haar vader had gesproken. Ze zei niets, maar ik voelde dat het niet goed zat. Ik probeerde haar op te beuren. ‘Als ik beroemd ben in Europa dan kun je ook naar Europa komen en telkens als we ons vervelen in Europa nemen we het vliegtuig naar huis. Of een helikopter, een helikopter voor ons twee.’
‘Dat is het niet,’ zei Dioudi. Ze huilde en ik wilde haar troosten. ‘Wees maar stil,’ zei ik. ‘Zeg niets meer.’ Ze was bijna stil. Ze snikte nog na in mijn armen, alsof niemand ons horen mocht, alsof haar angst, verdriet of woede verborgen moest blijven voor de muren die alles zien, voor de buren die alles horen.
Ik likte haar tranen op. De tranen van Dioudi smaken niet zilt, maar zoet, alsof ze uit suikerriet geperst zijn. Ze kuste me. Ik kuste haar en ik schoof een gordijn voor de deuropening.
Het was anders dan de eerste keer. Toen waren we jong. Wanneer ik Dioudi zag voelde ik een brandend gevoel in mijn onderbuik en dat vuur wilde ik blussen. Zij had hetzelfde gevoel.
Nu was het anders. Ik was voorzichtig met haar, maar ze bleef snikken. Toen we klaar waren, stond ze op. Ze liep de deur uit. Ik dacht dat ze zich ging wassen op de binnenplaats, maar ze kwam niet terug. Ik heb haar niet meer gezien. Toen ik wakker werd, was ze er niet. Ik ben haar niet gaan zoeken, dat had ik misschien wel moeten doen. Ik dacht dat ik haar zou zien als ik naar haar vader ging, maar ze is niet meer gekomen.
Ik ging naar Manuel. Hij is misschien wel mijn beste vriend. Iedereen noemt hem Manu, maar ik zeg Menjoe, net als Manchester United. Maar Manu kan niet voetballen. Hij is handig met brommers.
‘Ik ga weg.’
Hij keek me niet aan.
‘Ik ga naar Europa.’
‘Ik heb het gehoord.’
‘Als ik een beroemde voetballer ben, zal ik je niet vergeten. Jij blijft degene die ik het vaakst door de benen gespeeld heb.’
Hij vermeed mijn blik, speelde met een sleutel, nam een met een vieze doek zijn vieze voorhoofd af.
‘Heb je je wel eens afgevraagd hoe je schoonvader aan het geld gekomen is voor de reis?’
‘Hij heeft een taxi.’
‘Reken eens uit hoeveel dagen hij met een volle taxi op en neer moet naar de hoofdstad voor hij genoeg verdiend heeft om jouw reis naar Europa te betalen.’
Ik kon het niet. Ik wilde er niet over nadenken. Ik wilde niet horen wat Manu wilde zeggen. ‘Ik moet weg,’ zei ik en ik stond op.
‘Heel juist gesproken,’ zei Manu en hij bleef zitten.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>