
LSD was de creatieve brandstof voor ontelbaar veel artiesten en hippies uit de Sixties. Het kende een enorme populariteit eind jaren ‘60, maar werd al in 1943 uitgevonden door de Zwitserse chemicus Albert Hoffman. Tijdens zijn onderzoek naar een medicijn tegen migraine komt hij via zijn huid in contact met het stofje D-lyserginezuur diethylamide, en voelt zich nogal “funny”. Hij besluit naar huis te wandelen want hij is niet meer in staat te werken en tegen dat hij thuiskomt is hij in een zware LSD trip beland die hem een hele andere wereld laat zien.
Hij is de volgende dag totaal verwonderd over de effecten van de stof waarvan hij dacht dat het een medicijn tegen migraine zou zijn…Daarom herhaalt hij de proef samen met zijn assistenten en voegt enkele honderden microgrammen LSD in hun koffie. Ze drinken het op en merken hetzelfde: het D-lyserginezuur diethylamide of kortweg LSD heeft in extreem lage dosissen van nog geen milligram een zwaar psychedelisch effect. De CIA krijgt weet van die nieuwe stof en stelt er meteen een onderzoek naar in. Zij dachten dat een zo krachtige drugs kon gebruikt worden bij het brainwashen van vijanden en het ontfutselen van geheime informatie. Na de eerste testen werd het echter duidelijk dat het daarvoor niet geschikt was. De stof leek aanvankelijk meer succes te hebben in de psychiatrie, waar het werd gebruikt om het onderbewustzijn naar boven te brengen.
Maar het zijn de hippies die in hun zoektocht naar mind-expanding drugs LSD bekend maken. Ze volgen massal het motto van LSD-goeroe Timothy Leary “Turn on, tune in and drop out” op. In hippiehoofdstad San Fransisco troept een bonte verzameling kunstenaars, politiek activisten, drugsverslaafden en bohémiens samen. Ze maken onder invloed een nieuw soort muziek: Psychedelic Rock. Bands als Jefferson Airplane en the Grateful dead vinden al trippend de rock muziek opnieuw uit voor een live publiek. Ook in Londen is er levendige psychedelische scene, onder leiding van Syd Barret van Pink Floyd. Met songs als Arnold Layne en astronomy domine laten ze het Europese publiek kennis maken met hun psychedelische experimenten.
Mooie liedjes duren niet lang, en al snel vallen er de beruchte LSD casualties. Zwaar gebruik van de drug veroorzaakt psychosen en Syd Barret
is daar het pijnlijke voorbeeld van. Zijn gebruik verandert hem van een muzikaal genie in een extreme schizofreen die niet meer kan communiceren of musiceren. Of zoals Roger Waters het omschrijft in “shine on you crazy diamond” een lied over deze tragische gebeurtenis :” Now there’s a look in your eyes, like black holes in the sky.” Ook Brian Wilson, het geniale brein achter de Beachboys ondergaat een totale metamorfose en is voor het leven getekend door een zware psychose.

LSD glijdt na de jaren zestig weg in de underground scene, maar beleeft eind jaren 80 een kleine heropleving met Acid House.

- YouTube Video Awards Gisteren zijn de winnaars van de 'Youtube Video Awards 2007' bekend gemaakt, een ranking van de beste filmpjes van 2007, gestemd door het YouTube publiek. And the winners are: Comedy:...
- Riders on the storm. Aka The Doors (of wat er van rest) komen naar De Koningin Elizabethzaal in Antwerpen op 9/1/07, knal in de examens, helaas. Want ondanks de afwezigheid van Jim en drummer...
| Asfaltkonijn » The Sixties: The Doors: | ||
|
|
|
[…] Bij rock ‘n’ roll hoort natuurlijk ook een stevige dosis drugs. Het is bekend dat de bandleden hun nummers weleens schreven onder invloed van LSD. Vandaar de psychedelische noot in hun nummers. Dit zorgde ook wel voor het ontsporen van Jim. Zo begon hij nogal gekke ideeën te krijgen over zijn eigen kunnen. Een voorbeeld daarvan is de legendarische quote I am the Lizard King, I can do anything, en de zelfverheerlijking in L.A. Woman waar hij zingt Mr. Mojo rising (Mr. Mojo is een anagram van zijn naam). Omdat hij geloofde dat de regering Nixon hem wilde vastzetten om een voorbeeld te stellen voor alle anti-Vietnammers ging Jim in Parijs wonen waar hij stierf in 1971 op de magische leeftijd van 27 jaar waarschijnlijk aan een overdosis van het één of ander, officieel door een hartaanval. De leeftijd waarop ook Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Janis Joplin en Brian Jones overleden. En kijk als afsluiter naar de schitterende intro van Apocalypse Now waar The End onder is gemonteerd. Een liedje dat voor veel opschudding zorgde vanwege het thema dat werd behandeld in de tekst. Namelijk het Oedipus-complex. Hippies vonden het te geweldadig terwijl de conservatieven vonden dat het het moreel verval predikt. […] 05-11-2006 19:57:52 |
| Asfaltkonijn » The Seventies: Pink Floyd: | ||
|
|
|
[…] Toch begint ook Pink Floyd als een typische underground band. In de Londense UFO Club geeft The Pink Floyd het beste van zichzelf met psychedelische “sessions” zoals dat toen heette. Zoals je in het LSD artikel al kon lezen was dit onder leiding van de immer gedrogeerde Syd Barret. Hij had veel verfrissende ideëen en heeft een pracht van een album afgeleverd: “Piper At The Gates Of Dawn“( met oa See Emily Play en Arnold Layne) maar tijdens hun eerste Amerikaanse tour loopt er iets mis met Syd en weigert hij mee te werken tijdens de optredens. Zijn onmogelijk gedrag zorgt er al snel voor dat hij uit de groep werd gesmeten (later bleek dat Syd niet opzettelijk irritant wou doen, maar eigenlijk geveld was door schizofrenie). Syd voelde de bandkick aankomen en schreef snel voor zijn vertrek zijn afscheidslied “Jugband Blues“. Bij gebrek aan een frontman komt Roger Waters meer op de voorgrond. Samen met David Gilmour schrijft hij nieuwe albums voor Pink Floyd, zonder al te veel succes, tot ze in 73 Dark Side of the Moon uitbrengen. Boem, paukenslag, in 1 klap zijn ze de grootste band van het moment. Met Money, Time en Brain Damage zingen ze zichzelf het pantheon van Rockgoden in. Sommigen beweren dat het hele album gemaakt is op de beelden van de Wizard of Ozz. Na dit megasucces beginnen Waters en Gilmour hun oude Bandleader Syd Barret steeds meer te missen. Zijn vlucht in de waanzin had hen al geïnspireerd voor Brain Damage, maar in ‘75 zouden ze aan hem een heel album wijden: “Wish You Were Here“. In het 25 minuten durende ” Shine On You Crazy Diamond” ( part 1-5 part 6-9) eren ze Syd zijn genie. Ze hadden Syd al sinds 1970 niet meer gezien maar vijf jaar later, uitgerekend op de dag dat ze Shine On You Crazy Diamond opnemen keert Syd onverwacht terug naar de studio. Hij weegt op dat moment 120 kg en heeft zijn hoofd, inclusief wenkbrauwen helemaal kaalgeschoren . Hij bazelt onzinnige dingen en springt in het rond als een kleuter. Het is duidelijk dat Syd definitief zot is, en die gedachte perst alle emotie in het album. […] 12-11-2006 01:14:37 |
| Asfaltkonijn » The Seventies: Black Sabbath: | ||
|
|
|
[…] In 1978 werd het laatste album met Ozzy Osbourne opgenomen. Hij had ondertussen alle zin voor realiteit verloren door overmatig druggebruik. Gedurende twee jaar was hij elke dag dronken en nam elke dag LSD. Ozzy werd uit de band getrapt. Zijn vervanger was Ronnie James Dio, de zanger van Rainbow. […] 18-11-2006 22:59:35 |










Gewapende mensen LSD gevan, goh, doordacht zeg!
04-11-2006 20:09:05