Bands die psychedelische of progressive rock maken, kunnen zelden het label “undergroundband” afschudden. Daarmee wordt dan meestal bedoeld dat ze ontoegankelijke muziek maken, die veel mensen gewoonweg niet mooi vinden. De reden waarom Pink Floyd er wel in slaagde toegankelijke progressive rock te maken valt eigenlijk niet te verklaren, buiten misschien in het genie van de drie opeenvolgende frontmembers Syd Barret, Roger Waters en David Gilmour.

Toch begint ook Pink Floyd als een typische underground band. In de Londense UFO Club geeft The Pink Floyd het beste van zichzelf met psychedelische “sessions” zoals dat toen heette. Zoals je in het LSD artikel al kon lezen was dit onder leiding van de immer gedrogeerde Syd Barret. Hij had veel verfrissende ideëen en heeft een pracht van een album afgeleverd: “Piper At The Gates Of Dawn“( met oa See Emily Play en Arnold Layne) maar tijdens hun eerste Amerikaanse tour loopt er iets mis met Syd en weigert hij mee te werken tijdens de optredens. Zijn onmogelijk gedrag zorgt er al snel voor dat hij uit de groep werd gesmeten (later bleek dat Syd niet opzettelijk irritant wou doen, maar eigenlijk geveld was door schizofrenie). Syd voelde de bandkick aankomen en schreef snel voor zijn vertrek zijn afscheidslied “Jugband Blues“.
Bij gebrek aan een frontman komt Roger Waters meer op de voorgrond. Samen met David Gilmour schrijft hij nieuwe albums voor Pink Floyd, zonder al te veel succes, tot ze in 73 Dark Side of the Moon uitbrengen. Boem, paukenslag, in 1 klap zijn ze de grootste band van het moment. Met Money, Time en Brain Damage zingen ze zichzelf het pantheon van Rockgoden in. Sommigen beweren dat het hele album gemaakt is op de beelden van de Wizard of Ozz.
Na dit megasucces beginnen Waters en Gilmour hun oude Bandleader Syd Barret steeds meer te missen. Zijn vlucht in de waanzin had hen al geïnspireerd voor Brain Damage, maar in ‘75 zouden ze aan hem een heel album wijden: “Wish You Were Here“. In het 25 minuten durende ” Shine On You Crazy Diamond” ( part 1-5 part 6-9) eren ze Syd zijn genie. Ze hadden Syd al sinds 1970 niet meer gezien maar vijf jaar later, uitgerekend op de dag dat ze Shine On You Crazy Diamond opnemen keert Syd onverwacht terug naar de studio. Hij weegt op dat moment 120 kg en heeft zijn hoofd, inclusief wenkbrauwen helemaal kaalgeschoren . Hij bazelt onzinnige dingen en springt in het rond als een kleuter. Het is duidelijk dat Syd definitief zot is, en die gedachte perst alle emotie in het album.

Hun laatste grote project was the Wall. Het kreeg op drie manieren vorm: een dubbelalbum, een film en een live optreden. Het gaat over Pink die niet in de pas wil lopen van een fascistische maatschappij. Omdat hij die maatschappij niet kan veranderen bouwt hij een spreekwoordelijke muur om zich heen om zich buiten die verachtelijke wereld te plaatsen. Elke slechte ervaring is another brick in the wall. Het is duidelijk dat de Wall die Pink rond zichzelf opwerpt wederom is geïnspireerd op het verhaal van Syd Barret….Tijdens de Wall komen de jarenlang sluimerende frustraties tussen Gilmour en Waters steeds meer tot uiting en in 1982 stapt Waters uit Pink Floyd. de andere drie hebben nog enkele succesvolle tours. Er is een eenmalige reunie op Live 8
Het opmerkelijke aan het hele Pink Floyd verhaal is dat Pink Floyd pas wereldwijde erkenning kreeg nadat hun leider Syd Barret was vertrokken, maar dat ze zelf dit vertrek nooit hebben verwerkt. Uitgerekend die frustratie was de driving force achter hun 3 grote meesterwerken Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall.

Wie een glimp van de vergane glorie wil opvangen kan dit nog op 25 april in het sportpaleis. Er wordt op internet geroddel over een Pink Floyd film voor 2008 met Johnny Depp als Syd Barret, maar dit is nog niet bevestigd.

12-11-2006 | Categorie: Musique, Week van | Auteur: Sgt. Pepper | Link |