Mijn meisjesachtige kant kon het echt niet laten… Je kan het misschien betwijfelbaar noemen of dansfilms ooit van superieure kwaliteit zijn, maar als ze dat al zijn, werden ze zeker gemaakt in dit decennium.

Hoewel de grens soms niet helemaal duidelijk is, want waar gezongen wordt, wordt vaak ook gedanst, lag de nadruk in musicals nooit eerder zo hard op het dansen als in de jaren ‘80. In the seventies kregen we al een stevige dosis muziek toegediend met “Saturday night fever”, “Grease” en de hippiemusical “Hair”, nog eerder waren er klassieke musicals zoals “singin’ in the rain” , “west side story” e.a. maar de danshype begon in 1980 pas echt goed met de film “Fame”.

Fame vertelt het verhaal over de dromen van vier jongeren die studeren aan de “New York City High School of Performing Arts”, waar ze opgeleid worden tot acteurs, muzikanten en dansers. Irene Cara speelt een van de hoofdrollen in de film en zingt de beroemde titelsong. Dat deed ze eveneens voor het in 1983 verschenen “Flashdance”, waarin Jennifer Beals een lasser/ exotische danseres speelt die ervan droomt ooit in de balletacademie binnen te raken.

In 1984 danste Kevin Bacon de pannen van het dak in “Footloose”, als jonge stadskerel die in een dorpje komt waar dansen of zelfs maar muziek verboden is. (Trouwens, over dansende mannen gesproken, deze jongens doen het blijkbaar goed op youtube, ze zijn de eerste link als je footloose intikt).

In de prille eighties krijgen we ook enkele (niet zo geweldige) sequels te zien van enkele films van een decennium eerder, zoals “Grease 2″ en “Staying alive” (vervolg op “Saturday night fever”). Uiteindelijk kwam er in 1987 de dansfilm der dansfilms: “Dirty Dancing”. Het verhaal komt op het volgende neer: een seutige hotelgaste (Frances, ofwel “Baby”) wordt “seksueel wakker gekust” door een stoere dansleraar (Johnny), die uiteindelijk niet zo stoer blijkt te zijn en verliefd wordt op de eerste…

Is het nu omdat alles op het einde altijd goed komt, we graag naar de moves van Kevin Bacon kijken of zelf een carriere als ballerina nastreven dat wij meisjes hiervan houden? Mogelijk een combinatie van de drie of geen van allen. Het is misschien een “hedendaags sprookje”-syndroom. Maar geen nood hoor jongens, wij lachen als geen ander met de melige nasmaak van zinnen als “Nobody puts Baby in the corner.”

26-11-2006 | Categorie: Musique, Week van, movies | Auteur: Mary Jane | Link |