

Mijn meisjesachtige kant kon het echt niet laten… Je kan het misschien betwijfelbaar noemen of dansfilms ooit van superieure kwaliteit zijn, maar als ze dat al zijn, werden ze zeker gemaakt in dit decennium.
Hoewel de grens soms niet helemaal duidelijk is, want waar gezongen wordt, wordt vaak ook gedanst, lag de nadruk in musicals nooit eerder zo hard op het dansen als in de jaren ‘80. In the seventies kregen we al een stevige dosis muziek toegediend met “Saturday night fever”, “Grease” en de hippiemusical “Hair”, nog eerder waren er klassieke musicals zoals “singin’ in the rain” , “west side story” e.a. maar de danshype begon in 1980 pas echt goed met de film “Fame”. (more…)
Waarschijnlijk kent u noch zijn naam, noch zijn uiterlijk, maar wat u zeker en vast van hem kent is zijn stem. Don LaFontaine is de persoon achter meer dan 5000 film, tv-show en game trailers. Met ronkende aliassen als ‘The King of Movie Trailers’, ‘Thunder Throat’ en ‘The Voice of God’ wordt een dergelijk groot repertorium al snel verklaard. Als hommage aan de man die u als het ware beveeld uw filmticket te kopen hier een mooi interview over de man en zijn stem.
Deze week besluit onze aller vriend Albert om hoogstpersoonlijk onze trotse nationale voetbalploeg uit het slop te helpen…
Optredentje luisteren van Black sabbath, Beachboys, Bob marley, Bowie, Clapton, Dire Straits, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Santana, the Who en nog veel meer andere artiesten? Hier bij wolfgansvault kan het allemaal. Gratis natuurlijk, anders was er niets aan. Gewoon ff mailadres invoeren en huppakee, de muziekkenner in je gaat berserk.
PS tipgever Flamingo wordt bij deze bedankt.
“The Beatles zoals u ze nooit eerder hoorde”. Om de paar jaar krijgen we deze zin wel eens op ons afgevuurd, als er weer eens een nieuwe compilatie of een herwerkt Beatles-album wordt gelanceerd. Na “One” en “Let it be…naked” is het nu de beurt aan “Love”, made by “5e Beatle” George Martin en zijn zoon…
Jaren geleden ontmoetten George Harrison en Guy Laliberté, de oprichter van cirque du soleil, elkaar en besloten samen te werken. George Martin kreeg de opdracht om de beatlessongs te herwerken tot een anderhalf uur durende mix en zo geschiedde. Alles samen duurde het twee jaar om de show op poten te zetten. Wijlen George Harrison heeft het niet meer mogen meemaken maar in juni 2006 ging de show in Las Vegas in premiere. (more…)

Excentrieke bands zijn geweldig.
Van muzikanten verwacht je eigenlijk sowieso dat ze niet normaal zijn. Ofwel rebeleren ze met hun lifestyle, ofwel trekken ze zich niet veel aan van de bestaande muzikale regels. De combinatie van die 2 leidt vaak tot spijtige mislukkingen, maar als de combo slaagt krijg je Queen.
Het flashy/kitscherige van Queen is typisch aan de glamrock van de jaren ‘70. Spijtig is wel dat sommigen afgeschrikt worden door de excentrieke bands van de glamrock, omdat ze kitsch gelijk stellen met gebrek aan inhoud. Bij Queen is dit zeker niet zo, ze maken geweldige songs en steken ze in een kleurrijk en aantrekkelijk jasje. Het schrijven van die songs is bij queen niet de taak van een of twee bandleden zoals bij de meeste groepen, nee, alle bandleden schreven mee. Soms schreven ze allemaal samen aan een song, een andere keer schreef iemand alleen. Doordat iedereen zijn inbreng had, heeft queen een variëteit in songs die het hokje glamrock ver overstijgt.

Hij valt misschien een beetje uit de toon tussen de muziakele goden van Deep Purple, Queen en Michael Jackson, maar wat mij betreft is hij dé held van de jaren tachtig: de Kool-Aid Man!
SUPER POWERS:
- Indestructible adamantium pitcher with built in gyroscopic stabilizer, capable of smashing through reinforced concrete without spilling a single drop.
- Cool, refreshing taste all kids love.
- Powerful “Oh, Yeah!” battle cry strikes fear into the heart of villains.
En Seth MacFarlane dacht er kennelijk ook zo over, want hij smokkelde de Kool-Aid Man tot twee maal toe in Family Guy - nu al legendarisch.
Om af te sluiten is er nog een parodie van Dane Cook. Oh Yeah!
Het is niet voor direct, maar hardrocklegende Deep Purple komt op 18 mei naar Antwerpen. De huidige samenstelling van de groep ontbeert helaas de aanwezigheid van oprichters Ritchie Blackmore en John Lord. Wie er wel zal zijn: Ian Gillan (zang), Steve Morse (gitaar), Don Airey (keyboards), Ian Paice (drums) en Roger Glover (bas). Gillan, Paice en Glover kennen we nog uit de hoogdagen van Deep Purple.
Van de nieuwkomers zag ik Steve Morse (tot mijn verbazing) al aan het werk met Dio op Rock Ternat 2005. Wees gerust, hij beheerst het vak meer dan voldoende. Van Don Airey kennen we het impressionante curriculum vitae (Black Sabbath, Rainbow, Jethro Tull, Whitesnake, Michael Schenker, Judas Priest, …) wat doet vermoeden dat ook hij een vakman is. Dus, niet getalmd. Schaf een ticket aan, tijg richting Antwerpen en begin alvast met bivakkeren voor de deuren want dit valt onder de categorie Niet te Missen.
Zoals aangekondigd vond gisteren in Antwerpen het Comedy College plaats, een standup comedy night in het kader van een themawerking rond taboes van twee licht excentrieke verenigingen, meerbepaald “Echt” (let vooral op het logo dat een regelrechte rip-off is van dat van een bekende flash design studio waarvan de naam me even ontglipt ..) en “Liebran”. De introductie door een van hun leden was te vaag voor woorden, ik denk niet dat er één woord is blijven hangen in de zaal (om even wat te citeren: “filosofie van de eindigheid”, “actief pluralisme”, “complexiteit van de werkelijkheid”, kortom een clubje debatterende clowntjes). Gelukkig werd het woord snel doorgegeven aan MC Olly (bekend van ergens, maar van waar?), die het geheel aan elkaar praatte.
Maar de échte opener was natuurlijk ons aller vriend Mr. Shellac (in het circuit blijkbaar beter bekend als “Gerrit”), die sinds zijn eerste optreden al een enorme progressie heeft geboekt. Respect. Misschien de Joe-grappen schrappen (beetje gedateerd, niet?) en er een portie Freddy insmijten en het is perfect! (more…)
Ritchie Blackmore kreeg op zijn elfde zijn eerste gitaar van zijn vader. Hij moest klassieke gitaarlessen volgen van zijn ouders, maar na een jaar stopt hij. Hij werpt zich op rock. En niet zonder enig resultaat.
In 1968 richt Blackmore samen met toetsenist John Lord de groep Roundabout op, aangevuld door zanger Rod Evans, bassist Nick Simper en drummer Ian Paice. De groep wijzigde haar naam naar Deep Purple en kwam de rockwereld binnen met de single Hush, een hit.
Maar het echte succesverhaal begint pas met het overkomen van Ian Gillan (zang) en Roger Glover (bas) wanneer ze het album Deep Purple in Rock (1970) maken, de plaat waarop Child in Time staat. Twee jaar later laten ze de wereld van de hardrock nogmaals op hun grondvesten daveren met de release van Machine Head. De tracklist spreekt voor zich:








Reacties(5)

vorige pagina