Ort en de La waren in ons land (en ver daarbuiten) zowat de pioniers op vlak van lipsync videos (playbacken voor de webcam op de tonen van een of andere legendarische en/of marginale schijf). Ze kregen al snel navolging in China, maar nu is er ook een geniaal Japans duo opgedoken: (more…)

Twee dagen terug uit dour en nog niet uitgerust… Ontdekken dat mijn commentaar bij mijn foto’s niet is doorgekomen, maar toch blij dat ik dit beeld van maandagochtend, toen ik bij wijze van afsluiter op “de berg” de zon zag opkomen, terugzie.
Na wat voor mij mijn langstdurende festival ooit was -in totaal heb ik zes dagen in dour rondgelopen en er vijf nachten geslapen- kreeg ik maandag een beetje een cultuurschok wanneer ik aan een wegrestaurant een gebouw binnenliep. Een gebouw! Met toiletten! Echte! Water! Wasbak! Zeep! Om maar te zeggen dat ik nog nooit zo gedesoriënteerd ben terug gekomen van een paar daagjes “wildernis”.
Het begon allemaal met een mini-crisis woensdagavond: de organisatie liep een beetje in het honderd met als gevolg een ellendig lange file en iets wat leek op daaaagen met je enkels in de modder staan terwijl je van alle kanten geduwd wordt en je een berg eten en een hoop trekrugzakken moet verdedigen . Er waren duidelijk wel meer mensen zo “slim” geweest om een dagje vroeger naar de wei te vertrekken.
Donderdag ebde mijn geïrriteerde gevoel dan eindelijk weg toen ik de eerste noten in de verte uit de boxen hoorde schallen, lapin ging halen ergens aan de ingang en besefte dat dour 2007 echt wel begonnen was. Het weer wilde die dag niet echt mee met mijn zomergevoel wat samen met net iets te veel festivalgaande voeten zorgde voor een modderige wei. Aaaaach ja, een beetje uitkijken dat je niet op je doos gaat en dat probleem is ook weer van de baan.
Muzikaal begon ons festival met de Skatalites, een beetje ska om ons meteen zin te doen krijgen in meer, daarna volgden zoals lapin reeds zei Vive La Fête,Tiefschwarz, Magnus, en nog wat drum ‘n bass en getenthop van her naar der tot we onze draai gevonden hadden.
Vrijdag begon ik mijn dag met Sean Lennon, die ik als beatlesfan wel moest zien, simpelweg omdat hij de genen van zijn legendarische papie in zich draagt. Het charisma van een bloempot en wat eentonige muziek, dat wel, maar van de gelijkenis tussen zijn stem en die van wijlen John Lennon gingen de haartjes op mijn armen rechtop staan.
Samen met de zon kwam Gabriel Rios later die dag mijn zomernood bevredigen, waarna het weer tijd werd om een nachtje stevig te dansen: een stukje Goose, Simian Mobile Disco, Dave Clarke en Black Strobe volgden elkaar mooi op, waarna voor mij één van de hoogtepunten van Dour de revue passeerden: Digitalism. Reeds gezien op I love techno, maar bijna vergeten hoé goéd ze wel niet waren. Afsluiter die avond was het eveneens geweldige Technasia.
Zaterdag werd het al wat moeilijker om op te staan, maar we deden het toch, en we zagen… Ben Westbeech, grappig klein mannetje met een hoedje op, die een aangenaam jazzy geluid op ons losliet. Onzen eigenste Frederik Sioen volgde -die man moet echt de franse taal vermijden- en daarna werd het plots te warm om nog een poot uit te steken. Dat hebben we bijgevolg dus ook niet meer gedaan tot we afgekoeld waren.
Rond een uur of 9 stortten we onszelf wederom in de dance hall voor Nid & Sancy en mooie ontdekking van de avond Teenage Bad Girl. Daarna kwam de kers op de taart: achtereenvolgens Justice, Vitalic en Dr. Lectroluv.
Op dag vier werd er besloten om zo veel mogelijk van ons laatste dagje Dour te genieten en ging ik eens de ontdekkende toer op. Ik werd vrij aangenaam verrast door het genre “dancehall” toen ik door enkele vrienden mee naar Beenie man gesleept werd, wat naar hun zeggen zowat het vuilste was wat de oren van de gemiddelde muziekliefhebber kunnen bereiken. Als je van dat punt vertrekt kan het natuurlijk ook alleen maar meevallen.
Daarna kon het New York Ska-Jazz Ensemble mij waarlijk bekoren. What’s not to like? Een beetje ska, een beetje jazz, een warm weertje, en een hoop heen en weer gespring.
Na dit zonnige hoogtepunt modderde het allemaal maar wat aan naar mijn mening, Amon Tobin, Dj Shadow, Janssen & Janssen,… Alles afgelopen maar niks gevonden wat aan onze noden voldeed. Sierra Sam bracht eindelijk beterschap en Dj’s or not werden het laatste half uur toch nog een semi-waardige afsluiter voor ons festival.
Het is weer mooi geweest, en slopend, maar die dingen gaan altijd wel een beetje hand in hand zeker? Nog iets van een 358 keer slapen, en dan is het weer zo ver!
Harry Potter betekent big bucks. Niet alleen plaatste de befaamde boekenreeks J.K. Rowling op de lijst der rijkste Engelse vrouwen, maar genoten de hoofdrolspelers uit de gelijknamige films een vet salaris. Actrice Emma Watson tekende voor de laatste twee in de rij, waar ze wederom als Zweinsteinleerlinge Hermelien te bewonderen zal zijn. Echter, haar gegeerd krabbeltje staat onderaan nog een lucratief document: (more…)
Voor een handvol -voornamelijk Amerikaanse- bloggers duidelijk wel. BusinessWeek sprak met enkele van de meest verdienende bloggers over hun inkomsten. Een kort overzichtje met links en lonen bij meer lezen. (more…)
Bedrijven pakken ondertussen massaal hun koffers in Second Life, nadat duidelijk is gebleken dat die-hard Second Lifers in de verste verte geen belangstelling hebben in de virtuele showroom van bedrijven als Sun, Best Buy, American Apparel etc. Zelfs de meest populaire “corporate island” in SecondLife kunnen qua bezoekerscijfers nog niet eens tippen aan Asfaltkonijn (en dan spreken we dus over eilandjes van een paar miljoen -real life- $, go figure ..).
Hoe het zit met de Belgische bedrijven in SecondLife, met als bekendste Humo (pionier in België) en QMusic, weet ik niet. Iemand een idee van de bezoekerscijfers?

De Godfather’s Mansion staat naar het schijnt nog steeds te koop, maar voor liefhebbers van die andere tot de verbeelding sprekende filmserie, James Bond (in de film The Sea Devils), vallen er ook koopjes te doen: No Man’s Land Fort is een fort midden op zee, voor de kust van Portsmouth. Een slordige honderd jaar geleden gebouw als fort tegen Napoleon, ondertussen onder andere een luxehotel geweest. (more…)
Het in Toronto(Canada) gevestigde designbureau Science and Sons (samenwerking tussen Heather Schibli en Tristan Zimmermann) hebben er een nieuw en toch ook wel opvallend product bij gekregen.
Ik heb het over de Phonofone, een docking station dat het geluid van de oortjes van uw iPod (of andere mp3 speler) puur door de hoorn akoestiek versterkt tot 55dB
Het is ook volledig vervaardigt uit Keramiek, wat zorgt voor weinig impact op het milieu, goede stevigheid en een authentiek gevoel.
Ohja, en het ziet er uiteraard Vetgeyl uit.
Sommige mensen gaan redelijk hard in de inrichting van hun caming enclave op de festivals .. Andere, zoals in dit geval ook onze redactrice Mary Jane, maken er een slachtveld van - foto bij (more…)
Mr. Shellac (in het echte leven Gerrit de Bremme), onze favoriete cartoonist, is furieus. Hij werd vorige maand tot winnaar uitgeroepen in de wedstrijd van Labo de Lux (Canvas) met een Freddy cartoon en kreeg lovende woorden van de legendarische illustrator Ever Meulen. En zoals te lezen in het reglement, zou de winnaar (mits er één gekozen werd) gepubliceerd worden in de Humo. Een mooie prijs, en qua publiciteit onvergelijkbaar, zeker voor een online cartoonist als Shellac.
Wat is er nu gebeurd? (more…)
Iedereen kent de “I’m a Pc - and I’m a Mac” reclamespots waarin Apple tegenwoordig zijn hippe imago uitspeelt. Maar hoe zat de verhouding in 1996, een slordige 10 jaar geleden? Dit is een scan uit een editie van MacAddict van toen. Klik op de foto voor een grotere versie. T-shirt in de broek, Jeansvestje, een oorbel en het schijnbaar obligatoire Seinfeld kapsel - dat was toen blijkbaar de definitie van cool …
Als bonus nog een van de originelere parodiën op de commercials bij meer lezen. (more…)








Reacties(1)

vorige pagina