Wederom is me weer iets veel te typisch overkomen in het gevoelsmatige aspect van mijn leven. Ik ben een dromer, letterlijk en figuurlijk. Meermaals per week kan ik me nog naadloos mijn afgelopen droom herinneren, zo ook een bijzondere droom begin december. De examens waren nog veraf (leek het toch) tijd zat om te slapen dus. Hibernaten eigenlijk. Die nacht had ik gedroomd dat ik op mijn skireis die toen nog in de steigers stond mijn droomvrouw zou tegenkomen. Een authentieke blonde babe zowaar. Nu heeft waarschijnlijk al meer als de helft van het mannelijke Asfaltkonijn lezende publiek vergelijkende dromen gehad, maar in mijn droom had ik echt gebabbeld met haar en echt, het was mijn droomvrouw. En die droom was ook bijzonder helder, wat een flikkering hoop dat het misschien een visioen was, aanstak.

Op skireis waren mijn verwachtingen uiteraard hooggespannen, maar objective 1 was uiteraard toch wel om gewoon een “good time” te hebben. Dag 3 op de piste, ik zie plots een fototoestel in de sneeuw liggen. Met gevaar voor eigen leven haal ik doldrieste manoeuvres uit om daar enigszins bij in de buurt tot stilstand te komen. Uit alles bleek dat het een meer dan deftig fototoestel was, dus in letterlijk no-time was die in mijn zak verdwenen. Mijn geweten verplichtte me toch bij monde van een medereizigster om aangifte te doen in de dichtsbijzijnde rodekruispost, zodat mogelijke verliezers me konden bereiken. Die avond bleek dat het toestel vol zat met kiekjes van een bovengemiddeld knap blond meisje. Aangezien ze de enige was die op de foto’s van de skireis en andere stuff stond was de conclusie snel gemaakt. Dit was haar camera.

Struck by lightning, dit is geen toeval. De dag er op toog ik meteen naar Alpe D’Huez om bij de politie aangifte te doen, daar had ik immers meer kans op resultaat als bij één of andere vage rodekruis blokhut. Na 2 uur zoeken, 3x te zijn doorverwezen, in de blakende zon met mijn hele board-outfit aan, vond ik de politie. Mooi alles laten weten en dan een hele dag wachten op telefoon. Niets…

Mijn team van deskundigen die ik inmiddels op de zaak had gezet hadden inmiddels uit de foto’s op het toestel haar vermoedelijk hotel gedistilleerd. Dag er op, ik weer naar Alpe D’Huez, haar hotel gezocht en een beleefd briefje in de lift gehangen, méértalig (uit foto’s bleek dat ze eerder Zweeds of dergelijke is) dat ik een fototoestel heb gevonden, en hoe mogelijke verliezende partijen me kunnen bereiken. Hooggespannen verwachtingen die avond, wederom niets…

Nu moeten jullie geen foute dingen van me denken, ik had gewoon een kop warme chocolademelk mét slagroom in ruil geëist voor het fototoestel en verder de zaak waarschijnlijk zo zo gelaten, maar toch… Jammer

Bij deze een ultieme poging tot vinden van; heeft iemand dit meisje gezien, en if so, ik heb haar fototoestel gevonden.

Damn you fatum, vanaf nu is het toeval all the way!

15-02-2008 | Categorie: alive | Auteur: DKarn Duuk | Link |