Mijns inziens zijn er slechts twee redenen waarom een televisiereeks uit de tachtiger jaren in je geheugen kan gegrift staan. Ofwel was het werkelijk geniaal, ofwel was dat zodanig belachelijk dat het je gewoon kwaad maakte. Hieronder een aantal voorbeelden van deze al dan niet gedrochten, elk te klasseren in de ene of de andere categorie.

In de eerste plaats waren er van die typische feel good programma’s die de familiewaarden belachelijk hoog in het vaandel droegen. Zo van die perfecte gezinnetjes waar alles zodanig peis en vree is dat je wel moét vermoeden dat de vader stiekem met de jongste spruit geheime spelletjes in de kast onder de trap organiseert. Dat televisie gedurende die periode door een aantal wetenschappers als ‘opvoeder’ werd beschouwd, merk je zeker bij de introductie van de geadopteerde kinderen, liefst in de vorm van een ander ras. Zo veel gelukzaligheid, een mens wordt er niet goed van.

Het wordt pas helemaal erg wanneer scenaristen vinden dat voorbeeldgedrag ook moest getoond worden jegens buitenaardse wezens. Op de één of andere wijze belanden zij op de planeet Aarde, worden helemaal opgenomen in de menselijke wereld en blijven daar hangen omdat het er happyhappyjoyjoy is. Zo zien we dat miereneter look-a-like Alf (ja hoor, kort voor Alien Life Form) aan het einde van de gelijknamige reeks uiteindelijk kiest om bij het gezin Tanner te blijven wonen in plaats van met zijn vriendjes weer naar Melmak te verhuizen en dat Mork stapelverliefd wordt op Mindy.  (Toegegeven, Mork & Mindy vind ik ergens wel leuk, maar dat heeft te maken met het Wizard of Oz-gehalte van opperbevelhebber Orson en de schattigheid van een jonge Robin Williams.) Er bestaat wel degelijk een limiet op de hoeveelheid optimisme een mens in de huiskamer wil tegenkomen.

Godzijdank zagen andere programmamakers op tijd in dat om het grote publiek te entertainen en om eeuwig herhaald te worden, je net het omgekeerde moet weergeven. Enter, Al Bundy! Zijn leven is allesbehalve een fortuinlijk paradijs: hij heeft een crappy job, een echtgenote die geen knijt van huishoudkunde kent en kinderen die allerminst de scherpste messen in de la zijn. Non-perfectie op de buis, dààr wordt een gemiddeld mens tenminste een beetje gelukkig van. Of dan heeft-ie op z’n minst een seconde luidop gebulderd.

Vergis u niet, beste lezer. Het cynisme van Maggie K. kent ook zijn grenzen. Een happy end zo nu en dan, het kan! Echter, dan moet het wel voorafgegaan worden door een geweldige theme tune, een flinke dosis actie en wheels om “u” tegen te zeggen. Je hoort de “TATARATAAA” wellicht al in je hoofd weerklinken, maar Knight Rider blijft ook een eind hangen. Dat de twee meest opvallende personages uit deze reeksen nu op andere wijze hun brood moeten verdienen is bijzaak.

Het lijstje met uit dit decennium ontsproten televisielegendes is eindeloos. Sta mij toe om jullie uit te nodigen voor een nostalgisch reisje richting jaren 80 in de comments!

20-10-2009 | Categorie: Television, Week van, featured | Auteur: Maggie K. | Link |