Ik wil een echte game. (paradoxaal) Geen shooter, geen beat ‘em up, geen role play, geen puzzels, geen Real Time Strategy en zeker geen turn based. Ik wil gewoon beslissingen maken. Alle belangrijke calls die tegelijk uit honderden verschillende vensters op je af schieten.
Ik wil de beslissing moeten nemen om een verdachte locatie te bombarderen, wat dan later een weeshuis bleek te zijn en dan wil ik protestbrieven ontvangen of dat plots celebrities verschijnen op de kaart, terwijl ze met verkoolde teddybeerresten in hun armen poseren voor de verzamelde media. Ik wil dat er commissies worden opgericht om deze gedane unilaterale aanval te onderzoeken. Een week later dan, wanneer ik beslis om een ander weeshuis niet te bombarderen, wil ik dat een volledige compagnie rangers wordt neergeschoten vanuit dat gebouw, dat vol bleek te zitten met ‘insurgents’. Dan wil ik emotionele getuigenissen ontvangen van schattige blonde kindjes van 7 jaar, wiens vader net sneuvelde in die aanval, en public hearings moeten ondergaan, over waarom de veiligheid van ‘our boy’s’ blijkbaar geen topprioriteit heeft. Ik wil dat tegenstanders er net zo uitzien als de lokale bevolking, dat munitieopslagplaatsen naast kerken staan en elke auto een mogelijke  rijdende aanslag is. Ik wil dat elk transportkonvooi van me, dat door een veilige zone rijdt, minstens 1 truck verliest aan bermbommen. Ik wil een battle map zo propvol met tunnels en locals, dat 1 geval van mindere communicatie 300 burgerslachtoffers betekent. Ik wil de beslissing maken, om martelingen te gebruiken op gevangenen, om dan met de info daaruitvoortkomend een aantal vijandige posities te kunnen uitschakelen, of om niet te martelen, en woedende politiekers aan de lijn krijgen die vragen waarom de bodycount zo hoog is.

Ik wil een public support meter, die om de 5 minuten dramatisch verandert naargelang verlies van units, duur van het conflict, burgerslachtoffers, de olieprijs en graad van subjectiviteit van de media over het geheel. Ik wil dat de VN resolutie 1873 aanneemt over wat er gebeurt en dat, dat nagenoeg niets uitmaakt.

Ik wil dat mijn Mission Objectives elke 30 seconden veranderen, maar zonder dat ik het weet. Ik wil dat er nu en dan plots een pop up is van een hoofdje, van veldcommandanten, politiekers, bondgenoten, Intelligence… Die me telkens andere botsende dubbelzinnige parameters geven, die ik moet behalen. Ik wil dat de CIA ingrijpt in het spel, zonder dat ik er iets van weet, dat als ik eindelijk een grottencomplex weet te infilteren, blijkt dat de toplui die ik daar zocht inmiddels werken voor de CIA en de rest in een niet bestaande cel zit.

Ik wil niet dat mijn AI zo slecht is als in the day’s, maar dat die nog veel slechter is. Dat mijn bevelen maar traag en gedeeltelijk doorgeraken, naarmate de unit verder weg is. Ik wil dat units verloren lopen, artillerie vastzit in de modder en elke 5 minuten, zonder enige reden, een helicopter crasht. Ik wil dat eenheden muiten, misdaden begaan en weed roken. Ik wil dat ze hun eigen commanders neerschieten in een gevecht, en dat andere commanders compleet flippen en de jungle intrekken om LSD labs te starten. En dan is de CIA weer daar

Ik wil massa’s facties. Niet land A tegen land B, maar land A tegen groepering B, in land C, maar groep B heeft vertakkingen in land A en allies in land D en E, waar een presidentskandidaat wordt gebacked door land A, maar een andere door land C. Ik wil neutrale landen, zoals F en G, die wapens verkopen aan beide partijen en dan 50 man sturen op een VN missie om toe te zien dat het afmaken van elkaar volgens de internationale afspraken verloopt, totdat die interventie weggeveto’d wordt aan de hand van schimmige afspraken waarvan niemand officieel op de hoogte is.

Ik wil dat dik links tuig reportages draait over hoe het feit dat alles wat misloopt in de wereld stuk voor stuk mijn schuld is, terwijl ranzig behaarde redneck gunnuts countrymuziek kwelen to support our troops.

Ik wil dat uiteindelijk 1/4 van mijn slachtoffers vallen door friendly fire of ongelukken en dat een bekende oorlogsheld zowat het stomste, meest geweldig gedocumenteerde ongeluk ooit heeft. Dat er een kist op zijn hoofd valt ofzo…

Ik wil dat de game eindigt, met een cut scene van een nieuwsuitzending over dat er wereldwijde verontwaardiging is over uitgelekte foto’s van ondervragingen van gevangenen en dat alle kranten 2 dagen volstaan met speculaties over in welke graad de gevangenen mentale schade hebben opgelopen.

Gelukkig is het allemaal maar een spelletje

06-11-2009 | Categorie: game | Auteur: DKarn Duuk | Link |