Op 1 mei openen in Shanghai (allicht met het nodige vuurwerk) de deuren van de Expo 2010, dat betekent dat de deelnemende landen nog maar een maand- en half hebben om hun paviljoen klaar te krijgen. Zoals gewoonlijk is het allemaal last-minute werk, maar deze beelden van de paviljoen under construction geven toch al een indrukwekkend beeld van wat er te wachten staat. Ik ben trouwens een gigantische fan van het UK-paviljoen (zie foto boven), dat er zowel op foto als in werkelijkheid unreal uitziet: de facade wordt gevormd door 60 000 transparante buizen die (bijna magnetisch) naar één punt lijken te bewegen, en dan nog is reflecteren in het zonlicht. I like.

Natuurlijk niets te bespeuren van het Belgische paviljoen van Conix Architects, waarvan het ontwerp en de bouw al met een jaar vertraging begonnen “door de politieke crisis van 2007-2008″ en dat sindsdien al het onderwerp was van de nodige heisa rond dikbetaalde postjes en ongecontroleerde budgetten (verbaast het iemand dat het budget van 14 000 000€ in handen is van één iemand, en door geen enkel orgaan gecontroleerd wordt?).

Al onze gadgets en elektronische speeltjes worden al maar kleiner en compacter. Op zich positief met de uitzondering dat een overzichtelijke en intuïtief gebruik al maar minder evident wordt. Een van de oplossingen voor deze al maar meer voorkomende paradox is bedacht en onderzocht door Chris Harrison. De Skinput technologie zorgt ervoor dat verschillende lichaamsdelen (armen, handen,…) worden gebruikt als interface voor het gebruik van onze geliefde technologische snufjes. De technologie detecteer via akoestische signalen op de huid waar en wanneer je met je vinger op je lichaam tikt, en dit wordt dan geregistreerd als een input van het desbetreffende apparaat. dmv een projector of een andere technologie kunnen we dan de symbolen, iconen op de huid plaatsen/projecteren zodat je weet waar je exact moet drukken. Uitwerken en lanceren die handel…

(full version)

Delivery dude: -“Asfaltkonijn?”
Ik: -”Euh, ja…”
Delivery dude: -”Levering van Unilever”
-Grote grijns op mijn gezicht-
Delivery dude: -“Feestje?”
Ik: -”Ja, er is iemand jarig!”
Delivery dude:-”Jammer dan dat ik dan geen alcohol bijheb!”

Niks jammer aan, want bij het woord Unilever wist ik al wat er in de doos zat waarvoor ik juist mijn kribbel gezet had. Er was namelijk een paar weken geleden een persberichtje in onze inbox gevallen dat Ben & Jerry’s een nieuwe ijssmaak lanceerde. Allemaal goed en wel, maar het toeval wil dat zowel Dkarn Duuk als ik geweldig grote fans zijn van “Cookie Dough” van de beroemde ijsproducent (graven naar de brokken koekjesdeeg -aah-). Onze repliek luidde bijgevolg dat we graag iets over deze nieuwe delicatesse wilden neerkrabbelen, op voorwaarde dat we een potje mochten proeven.

Op het best mogelijke moment werd een pakket met 4 dozen “Fairly Nuts” afgeleverd op het Asfaltkonijn HQ. Iedereen (toegegeven, ik vooral) aan het popelen om deze nieuwe smaak te proeven en na een overzoet middagmaal volgde als dessert een grote schep van dit nieuwe ijs. Sugar highs all over.

De nieuwe “Fairly Nuts”-smaak, met romig karamelijs, dikke slierten karamel en in praliné gehulde amandelen, werd ontwikkeld in het kader van de “Do the world a Flavour“-wedstrijd die Ben & Jerry’s vorig jaar organiseerde. Daarvoor konden fans ideeën inzenden voor dé nieuwe Ben & Jerry’s smaak. Toni Gunnison’s karamelovergoten idee haalde het van alle anderen en ligt bij ons vanaf deze maand in de winkel.

Nog nieuws van het Ben & Jerry’s front: tegen 2011 zullen al hun producten Fair Trade zijn en “Fairly Nuts” is dat nu al. Dkarn Duuk merkte terecht op dat “Fairly Nuts” geen nieuwe “Cookie Dough” is -hoe kan dat ook- maar het is veilig is om te stellen dat Unilever nog meer geld aan mij zal verdienen dan hiervoor. Helemaal A-pproved!

De man in kwestie heet blijkbaar Edward Anatolevich Hill, en is een in Rusland gevierd zanger uit de Sovjet-era. In het filmpje lipsynct hij zijn eigen song “I Am So Happy to Finally Be Back Home” voor een TV-show. De lyrics zijn eerder summier, en blijven beperkt tot “trololo lololololol” - blijkbaar de gewoonte binnen het “Vocaliz” (zingen zonder woorden) genre.
Voila, dat weet u dan ook weer. Verwacht u er al maar aan dat pakweg een Thomas De Soete deze schijf binnenkort te pas en te onpas door de ether zal jagen ..

Absynthe Minded zelf bracht een aangename afwisseling tussen stevige elektrische rock uit vooral hun vroegere platen, en de meer introverte, zweverige zigeunermuziek. Zodra de vijf bandleden aan hun set begonnen, straalden ze een intens spelplezier uit en zelfs de bedeesde frontman Bert Ostyn blaakte ditmaal van zelfvertrouwen. Dat vertaalde zich in heel wat vuurwerk op podium: vooral de veelzijdige violist/trompettist en de begeesterde toetsenist stalen meermaals improviserend de show. De superbe singles Heaven Knows, Moodswing Baby en uiteraard Envoi werden vrijwel perfect naar een livepubliek vertaald, maar het waren vooral de ingetogen, ronduit wondermooie versie van de klassieker My Heroics, Part One en het lyrische, überaanstekelijke Pretty Horny Flow die tot de hoogtepunten kunnen gerekend worden. Ook is het fantastisch om te zien hoe een ‘beschaafde’ band als deze het experiment geenzins schuwt en meermaals loeiharde en loodzware herrie durft maken. Als minpunt kan enkel vermeld worden dat de viool in de mix niet zelden te weinig tot zijn recht kwam en dat de laatste bisnummers niet van dezelfde grandeur waren als de voorgaande set. Maar verder is Absynthe Minded alleen maar aan te raden: straffe show, zéér straffe songs en -last but not least- geniale live-band.

Bunny suit at 00:32 en penisbroek at 00:58